ახალი არქტიკა. სად არის რუსეთის ადგილი მთვარის ათვისებისთვის რბოლაში
მაშინ, როცა ვაშინგტონი და
პეკინი 2028 წლისთვის
მთვარეზე ადამიანის
დაბრუნებას გეგმავენ,
რუსული კოსმონავტიკის
როლი ამ პროცესში სულ უფრო
ბუნდოვანი ხდება, მისი
ერთადერთი შემორჩენილი
კოზირი კი კოსმოსური
ბირთვული ენერგეტიკა -
შესაძლოა არასაკმარისი
აღმოჩნდეს იზოლაციის
დასაძლევად.ამავდროულად,
რუსეთში მთვარის მიმართ
ინტერესი შენარჩუნებულია.
სამამულო კოსმოსური
დარგის წარმომადგენლები
მხარს უჭერენ მთვარის
ინიციატივებს და მთავარ
პრობლემად არა
ტექნოლოგიურ ჩამორჩენას,
არამედ დაფინანსების
ნაკლებობას მიიჩნევენ.
თუმცა, შექმნილ
მმართველობით ვაკუუმში ამ
ხმებს არავინ
უსმენს.მთვარე წყლით
იწყებაანალიტიკურ
სტატიაში საუბარია იმაზეც,
რომ ამერიკული მისიის Artemis
II-ის წარმატებულმა სტარტმა
კიდევ ერთხელ დაადასტურა,
რომ მთვარის ათვისება
ეროვნული უპირატესობის
ერთ-ერთ მთავარ სიმბოლოდ
რჩება. დედამიწის ორბიტაზე
გამგზავრება უკვე დიდი
ხანია შედარებით მარტივია -
საკმარისია მხოლოდ
ბილეთის შეძენა რომელიმე
კერძო კომპანიის ხომალდში.
აი, მთვარეზე ასეთი
ბილეთები ჯერ არ იყიდება.
მთვარის პროექტებისთვის
საჭირო ექსპერტიზასა და
სამრეწველო ბაზას გარედან
ვერ შეუკვეთავ, ხოლო
უზარმაზარი ინვესტიციები
შედეგის გარანტიას არ
იძლევა.1960-იანი წლების
ექსპედიციები Apollo-ს
პროგრამით გარღვევა იყო,
თუმცა მათ დედამიწის
თანამგზავრის ათვისების
მომენტი არ მოაახლოვა.
პირიქით - აჩვენეს,
რამდენად ბევრი რესურსი და
კომპეტენციაა ამისთვის
საჭირო. ისეთი შედარებით
მარტივი ამოცანაც კი,
როგორიცაა მსუბუქი
ზონდების მთვარის
ზედაპირზე დასმა, დღემდე
შეუსრულებელ ამოცანად
რჩება ეროვნული კოსმოსური
სააგენტოების უმეტესობისა
და ახალი კერძო
კომპანიებისთვის.XXI
საუკუნეში მთვარის
მიმზიდველობა საგრძნობლად
გაიზარდა - სამხრეთ პოლუსის
კრატერებში წყლის ყინულის
კვალი აღმოაჩინეს. წყლის
არსებობა ერთდროულად
რამდენიმე პრობლემას ჭრის
და გზას ხსნის სხვა
რესურსებისკენ, საწვავის
ჩათვლით (წყლის დაშლა
შესაძლებელია წყალბადად
და ჟანგბადად, რომლისგანაც
შემდეგ სარაკეტო საწვავი
იწარმოება). ეს
მნიშვნელოვანია, რადგან
რაც უფრო ნაკლები სახარჯი
მასალის მიწოდებაა საჭირო
დედამიწიდან, მით მეტი
სასარგებლო აღჭურვილობის
წაღებაა
შესაძლებელი.სამოქალაქო
კოსმოსური სააგენტოები
მთვარეს აღიქვამენ, როგორც
სამეცნიერო ფორპოსტს –
არქტიკის მსგავსად.
პირობები ექსტრემალურია,
მაგრამ სანაცვლოდ -
შესაძლებელია ისეთი
კვლევებისა და
დაკვირვებების ჩატარება,
რომლებიც დედამიწაზე
მიუწვდომელია. გარდა ამისა,
მთვარე შეიძლება გახდეს
პლაცდარმი იმ
ტექნოლოგიების
გამოსაცდელად, რომლებიც
მზის სისტემის შემდგომი
ათვისებისთვის, მათ შორის
მარსისთვის, იქნება
საჭირო.მართალია,
სტრატეგიული რესურსები
მთვარეზე ჯერჯერობით
აღმოჩენილი არ არის.
ჰელიუმ-3-იც კი -
თერმობირთვული
რეაქტორების პოტენციური
ნედლეული - აღარ აღელვებს
საზოგადოებას ისე, როგორც
ადრე.ასევე, მთვარის
სამხედრო მიზნებისთვის
გამოყენების სცენარები
კვლავ ფანტაზიად რჩება.
მოქმედების სრულფასოვან
თეატრად ჯერჯერობით
დედამიწის დაბალი ორბიტაც
კი არ ქცეულა: მისი
გამოყენების სფეროები
კავშირგაბმულობითა და
თანამგზავრული
დაკვირვებით
შემოიფარგლება. მთვარე,
რომელიც დედამიწის „ცხელი
წერტილებიდან“ 384 ათასი
კილომეტრითაა დაშორებული,
სამხედროებს კიდევ უფრო
ნაკლებად
აინტერესებთ.ამავდროულად,
სამხედროები უდავოდ
სარგებლობენ კოსმოსის
განვითარებით. გაშვებების
გაიაფებასთან და
ინფრასტრუქტურის
განვითარებასთან ერთად
ჩნდება ტექნოლოგიები,
რომელთა გამოყენებაც მათ
უკვე დღეს შეუძლიათ.
მაგალითად, SpaceX-ის Starlink - ეს არ
არის მხოლოდ
კავშირგაბმულობა, არამედ
ორბიტაზე ობიექტების
რეალურ დროში თვალთვალის
გლობალური სისტემა 10
ათასზე მეტი თანამგზავრის
მეშვეობით, - წერს
ტრიშკინი.რბოლა
ორისთვისმთვარის
ნებისმიერ გრძელვადიან
ათვისებამდე საჭიროა
საბაზისო ამოცანის
გადაჭრა - იქ რეგულარულად
და, სასურველია, რაც
შეიძლება იაფად ფრენის
სწავლა. აშშ-მა ამ
მიმართულებით
მნიშვნელოვანი ნაბიჯი
გადადგა 1 აპრილს, როდესაც
კანავერალის კონცხიდან
სტარტი აიღო ზემძიმე
რაკეტამ SLS ხომალდ Orion-თან
ერთად, რომლის ბორტზეც ოთხი
ასტრონავტი იმყოფებოდა. ამ
მისიის გეგმა Artemis II - მთვარის
გარშემო შემოვლას
გულისხმობს. ზედაპირზე
გადასხმა კი 2028 წლის
ბოლოსთვის უნდა მოხდეს Artemis
IV-ის ფარგლებში.მთვარის
ათვისების
ამერიკული პროგრამა
ნაწილობრივ ჯერ კიდევ
1980-იანი წლების ტექნოლოგიურ
ბაზას ეყრდნობა. NASA უკვე
არაერთი ათწლეულია
ცდილობს დედამიწის
თანამგზავრზე დაბრუნებას
და არა უბრალოდ დაბრუნებას,
არამედ ამჯერად იქ
დამკვიდრებას. თუმცა
აუდიტორები აღნიშნავენ:
პირველ გადასხმამდე NASA
Artemis-ის პროგრამაზე 100
მილიარდ დოლარზე მეტს
დახარჯავს, რაც ბევრად
აღემატება თავდაპირველ
შეფასებებს. ამასთან, ყველა
ვადამ უკვე გადაიწია და
კიდევ არაერთხელ
გადაიწევს.ამ დროს ჩინეთი
ყოველწლიურად ამცირებს
ლიდერთან ჩამორჩენას.
აშშ-ისგან განსხვავებით,
რომელიც წარსული
ათწლეულების
მემკვიდრეობას ინოვაციურ
გადაწყვეტილებებთან
აერთიანებს, ჩინეთი ფსონს
დებს ახალი, თუნდაც
ნაკლებად ამბიციური
სისტემებისა და
ტექნოლოგიური
გადაწყვეტილებების
ნულიდან
შემუშავებაზე.მნიშვნელოვანი
ფაქტორი, რომელიც პეკინის
წარმატების გარანტიას არ
იძლევა, მაგრამ ხელს უწყობს
მას, არის ერთიანი მკაფიო
სტრატეგიის არსებობა,
სადაც ეროვნული
სამეცნიერო ინსტიტუტები
და სააგენტოები
იზოლირებულ ბაზარზე
ადგილობრივ კერძო
კონტრაქტორებთან ერთად
მუშაობენ. NASA ამ ფონზე
აშკარად აგებს
გაუმართლებელი
ბიუროკრატიის, ჩიხური
გადაწყვეტილებების,
საბიუჯეტო შეზღუდვებისა
და პოლიტიკური რყევების
გამო. მხოლოდ 2026 წლის პირველ
თვეებში აშშ-ის შემდგომი
მთვარის გეგმების
კონფიგურაცია რამდენჯერმე
დაკორექტირდა.აშშ-სა და
ჩინეთს შორისგაშლილ
მთვარის რბოლას რუსეთი
გვერდიდან აკვირდება. რუსი
სპეციალისტების რამდენიმე
თაობას ჰქონდა
შესაძლებლობა მონაწილეობა
მიეღო შეჯიბრში, რადგან
სსრკ-სგან რუსეთს
მემკვიდრეობით
დაუსრულებელი მთვარის
პროგრამა ერგო. თუმცა მისი
არტეფაქტები სამუზეუმო
ექსპონატებად იქცა ან
ყაზახეთის სტეპებში
დასაჟანგად დარჩა.
ამასობაში რბოლაში
მონაწილეობის პირობები
შეიცვალა: მთვარის
ათვისება შესაძლებელია
მხოლოდ მდგრადი მოდელისა
და თანამედროვე
ტექნოლოგიური ბაზის
არსებობის შემთხვევაში,
ხოლო ცივი ომის ეპოქის
გადაწყვეტილებები უკვე
გამოუსადეგარია.ამ
მომენტისთვის
„როსკოსმოსს“ მხოლოდ
მთვარეზე უპილოტო
მისიების გეგმები აქვს.
ამასთან, სამამულო
აპარატის ბოლო
წარმატებული დაჯდომა
მთვარეზე ჯერ კიდევ 1976 წელს
განხორციელდა. რუსეთმა
ჯერჯერობით ვერ შეძლო
საბჭოთა მიღწევების
გამეორება, რაც მას
კოსმოსური სახელმწიფოების
არაოფიციალურ იერარქიაში
ინდოეთზე დაბლა აყენებს:
ინდოეთის აპარატი Chandrayaan 3
მთვარის სამხრეთ პოლუსის
რაიონში 2023 წლის აგვისტოში
დაჯდა. ეს მოხდა რამდენიმე
დღეში მას შემდეგ, რაც
დაახლოებით იმავე რაიონში,
დაჯდომის მცდელობისას,
პროგრამული შეცდომის გამო
ჩამოვარდა „ნპო
ლავოჩკინის“ ისტორიაში
ყველაზე ძვირად ღირებული
სამეცნიერო აპარატი -
სადგური „ლუნა-25“.იმ მისიის
წარუმატებლობის ფონზე,
„როსკოსმოსს“ გეგმების
გადაკეთება მოუხდა:
სამეცნიერო ზონდის
მთვარეზე დაჯდომის
შემდეგი მცდელობა 2028 წელზე
ადრე არ მოხდება. ამავე
დროს, აშშ და ჩინეთი უკვე
დაასრულებენ მზადებას
ეკიპაჟების
გადასასხმელად.
რუსეთისთვის ეს
მიუღწეველია: მას არ
გააჩნია არც კოსმოსური
ხომალდი მთვარეზე
ფრენისთვის, არც ზემძიმე
რაკეტა და არც დაჯდომის
სისტემა.საკვანძო
ელემენტების ნაკლებობის
კომპენსირება შესაძლებელი
იქნებოდა იმ ქვეყნებთან
საერთაშორისო
თანამშრომლობით, სადაც ეს
ელემენტები უკვე არის ან
თითქმის მზადაა. ეს ისევ
აშშ და ჩინეთია, თუმცა
მათთან პარტნიორობის
დამყარების მომენტი
ხელიდანაა
გაშვებული.პეკინმა
დამოუკიდებლად - თავისი
ხომალდით „მენჯოუ“,
სხვადასხვა კლასის
რაკეტებითა და დასაჯდომი
აპარატით „ლანიუე“ - შეძლო
ტემპის აკრეფა მთვარეზე
პირველობისთვის რბოლაში.
ჩინეთისთვის ახლა
მნიშვნელოვანია ეროვნული
უპირატესობის
დემონსტრირება, მთვარეზე
ადამიანის გაგზავნის
უნარის ჩვენებით. ამ ეტაპზე
ნებისმიერი პარტნიორი -
განსაკუთრებით ისეთი
ისტორიული წარსულით,
როგორიც რუსეთია - ზედმეტად
გამოიყურება.„როსკოსმოსი“
არც ამერიკულ კოსმოსურ
სააგენტოს დასჭირდა. ჯერ
კიდევ 2017 წელს ისინი
განიხილავდნენ
შეთანხმებას მთვარის
ორბიტაზე საერთაშორისო
სადგურის, Lunar Gateway-ს
შექმნასთან დაკავშირებით.
ის უნდა გამხდარიყო
გადასასვლელი პუნქტი:
ზოგიერთი ასტრონავტი
სადგურზე სამეცნიერო
ექსპერიმენტებს ატარებს,
სხვები კი ამ დროს მთვარის
ზედაპირზე
მუშაობენ.მოსალოდნელი იყო,
რომ ექსპედიციებში
ადგილების სანაცვლოდ,
საერთაშორისო პარტნიორები
სხვადასხვა აღჭურვილობას
მიაწვდიდნენ.
„როსკოსმოსის“
შემთხვევაში განიხილებოდა
ღია კოსმოსში გასასვლელი
შლუზის პროექტი. რუსეთი
ერთ-ერთია იმ სამ ქვეყანას
შორის, ვისაც მსგავსი
ელემენტების შექმნის
გამოცდილება აქვს.თუმცა,
ფინანსური რესურსების
ნაკლებობისა და ტექნიკური
პრობლემების გამო, რუსეთი
ვერ აცხადებდა პრეტენზიას
აშშ-ის თანასწორუფლებიან
პარტნიორობაზე ამ
პროექტში, ხოლო ნაკლებზე
„როსკოსმოსი“, რომელსაც
2018–2022 წლებში დიმიტრი
როგოზინი
ხელმძღვანელობდა, არ
თანხმდებოდა. საბოლოოდ, 2021
წლისთვის მოლაპარაკებები
ჩიხში შევიდა, ხოლო შლუზზე
პასუხისმგებელი არაბთა
გაერთიანებული საამიროები
გახდა, რომლებმაც წარმოება
ევროპულ კომპანია Thales Alenia Space-ს
შეუკვეთეს.თუმცა,
გარკვეული გაგებით
შეიძლება ჩაითვალოს, რომ
რუსეთს გაუმართლა და
„კოსმოსურ ნაგავს“ თავი
აარიდა. ახლა მთვარისპირა
სადგურის შექმნის პროექტი
დე ფაქტო გაყინულია.
ამერიკელი კანონმდებლები
არაერთხელ სვამდნენ
საჯაროდ კითხვას: „რატომ
სჭირდება აშშ-ს სადგური
მთვარის ორბიტაზე, თუ
ჩინეთი ბაზას ზედაპირზე
გეგმავს?“. შედეგად, მარტის
ბოლოს NASA-მ პრიორიტეტად
საკუთარი ბაზის
მშენებლობა გამოაცხადა
უშუალოდ დედამიწის
თანამგზავრზე.დაკარგული
რესურსიმიუხედავად ამისა,
რუსეთს ჯერ კიდევ აქვს
შანსი, მნიშვნელოვანი როლი
ითამაშოს მთვარის
ათვისებაში. აშშ-ც და
ჩინეთიც მთვარეზე ბაზების
მშენებლობას
პარტნიორებთან ერთად
გეგმავენ; ბაზის
შესაქმნელად საჭირო
აღჭურვილობის გადაზიდვა
დამოუკიდებლად ნებისმიერი
ქვეყნისთვის და მით უმეტეს
კერძო კომპანიისთვის
გადაუჭრელი ამოცანაა.
სწორედ აქ შეიძლება
გამოდგეს რუსული
გამოცდილება ბირთვული
ენერგეტიკული
დანადგარების შექმნაში.ეს
არის მძიმე და რთული
სისტემები, რომლებიც
მკვეთრად განსხვავდება
ჩვეულებრივი მცირე
მოდულური რეაქტორებისგან.
სამრეწველო აღჭურვილობის
მუშაობისთვის და წყლის
გადამუშავებისთვის დიდი
მოცულობის ენერგიაა
საჭირო, ხოლო მხოლოდ მზის
პანელებისა და
აკუმულატორების იმედად
ყოფნა სარისკოა. ამიტომ,
ბირთვული დანადგარები
მიმზიდველ
გადაწყვეტილებად და
ამავდროულად უკიდურესად
რთულად
გამოიყურება.ჯერჯერობით
არცერთ ქვეყანას არ აქვს
არც მზა გადაწყვეტილება და
არც ასეთი სახიფათო
აღჭურვილობის მიწოდების
საიმედო გზა. აშშ-საც და
სსრკ-საც პირველი მთვარის
რბოლის გარიჟრაჟზე
ჰქონდათ მსგავსი
პროექტები, მაგრამ საქმე
რეალიზაციამდე არ მისულა.
2025 წლის ბოლოს ამერიკელებმა
ბირთვული დანადგარების
ერთდროულად სამი პროექტი
დაამტკიცეს - ორბიტისთვის,
მთვარის ზედაპირისთვის და
ძრავებისთვის. პროექტები
ადრეულ სტადიაზეა, ჯამური
დაფინანსება წელიწადში 420
მილიონ დოლარს
შეადგენს.რუსეთში მსგავსი
დანადგარის შემუშავება
დიდი ხანია მიმდინარეობს,
მაგრამ სპეციალისტებს
ამოცანის მკაფიოდ
ჩამოყალიბება აკლდათ.
მიზნები და გამოყენების
სცენარები მუდმივად
იცვლებოდა და მხოლოდ
ახლახან დაიწყო უფრო
კონკრეტულ პროგრამად
ჩამოყალიბება. 2025 წლის
გაზაფხულზე რუსეთმა და
ჩინეთმა ხელი მოაწერეს
თანამშრომლობის
მემორანდუმს 2036 წლისთვის
მთვარის ელექტროსადგურის
შექმნის შესახებ. მართალია,
ეს არასავალდებულო
დოკუმენტია: განზრახვების
საჯარო დეკლარაცია და არა
კონტრაქტი კონკრეტული
ვალდებულებებით. პროექტის
დაფინანსების მექანიზმები
და ინტელექტუალური
საკუთრების განაწილება არ
საჯაროვდება.მიუხედავად
აშშ-ის მხრიდან ჩინური
კოსმოსის მიმართ არსებული
შეზღუდვებისა, სხვა
ქვეყნები და კერძო
კომპანიები აგრძელებენ
ჩინეთთან ურთიერთქმედებას
- თუნდაც მეორადი
სანქციების რისკის ფასად.
მათ შორისაა რუსეთიც,
რომელიც ახლა ორ სკამზე
ჯდომას ცდილობს: აწმყო და
უახლოესი მომავალი კვლავ
დაკავშირებულია
საერთაშორისო კოსმოსურ
სადგურთან (ISS) და ამერიკელ
პარტნიორებთან ერთობლივ
ფრენებთან, მაგრამ
ამავდროულად გაკეთებულია
ჩანახატი - თუმცა
ჯერჯერობით მხოლოდ
ფურცელზე - ჩინეთთან
თანამშრომლობაზე მომდევნო
ათწლეულში. თუმცა, არცერთი
ეს მიმართულება არ იძლევა
გარანტიას მთვარის
პილოტირებულ მისიებში
თუნდაც ერთი ადგილის
მოსაპოვებლად.რომელი
დროშა, ამერიკული თუ ჩინური
აღმოჩნდება პირველი
მთვარეზე XXI საუკუნეში, ჯერ
უცნობია. კიდევ უფრო მეტი
გაურკვევლობაა იმის
შესახებ, თუ როდის შეიძლება
გამოჩნდეს იქ რუსული
ტრიკოლორი. თუმცა სრულიად
ნათელია, რომ არსებულ
რეალობაში მას იქ სამამულო
სისტემა ვერ
მიიტანს.რუსეთის
კოსმოსურმა დარგმა
ხელიდან გაუშვა
შესაფერისი მომენტი, რათა
მთვარისთვის რბოლის ორივე
მონაწილისთვის
თანასწორუფლებიანი
პარტნიორობის პირობები
შეეთავაზებინა. რუსეთს
ჰქონდა რესურსები და
კომპეტენციები, თუმცა
ფედერალური კოსმოსური
პროგრამის ამჟამინდელი
შედეგები თავადვე
მეტყველებენ ყველაფერზე -
პროექტების უმეტესობა ან
ჩამორჩება თავდაპირველ
გრაფიკს, ან საერთოდ არ
არის რეალიზებული.და ეს
ჩამორჩენა, როგორც ჩანს,
მხოლოდ გაიზრდება. კერძო
კოსმონავტიკის სწრაფი
ზრდის ფონზე, სახელმწიფო
სტრუქტურები მათი
ამჟამინდელი სახით,
როგორიცაა „როსკოსმოსი“,
წარსული ეპოქის
გადმონაშთად გამოიყურება.
მით უმეტეს, რომ რუსეთის
ფედერაციაში კოსმოსურ
პოლიტიკაზე მეტწილად ისევ
ის ადამიანები არიან
პასუხისმგებელნი, ვინც
მეოთხედი საუკუნის წინ
მუშაობდნენ
დარგში.დღევანდელ რუსეთს
პრაქტიკულად არაფერი აქვს
შესათავაზებელი რბოლის
ლიდერებისთვის - არც
ტექნოლოგიური და არც
ფინანსური თვალსაზრისით.
არსებითად, მთვარის
ზედაპირზე ადგილისთვის
ბრძოლაში მისი ბოლო
დარჩენილი უპირატესობა
კოსმოსური ბირთვული
ენერგეტიკაა. თუმცა ამ
მიმართულებითაც მოსკოვის
კონკურენტები
დამოუკიდებლად წინსვლას
ამჯობინებენ და არ სურთ
პირველ კოსმოსურ
სახელმწიფოსთან
თანამშრომლობაზე
დამოკიდებული
გახდნენ.სტატიის
ორიგინალის სანახავად
ეწვიეთ ბმულს.
1775635614